گروه ادبیات فارسی دانشگاه آزاد شهر قدس

بي‌تو، مهتاب شبي، باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه‌ي جانم، گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد،

عطر صد خاطره پيچيد:

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و در آن خلوت دل خواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو، همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من، همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه‌ي ماه فرو ريخته در آب

شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد، تو به من گفتي:

- «از اين عشق حذر كن!

لحظه‌اي چند بر اين آب نظر كن

آب، آيينه‌ي عشق‌گذران است،

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

با تو گفتم: «حذر از عشق!؟  ندانم

سفر از پيش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم...»

باز گفتم كه: «تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا  گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!»

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب، ناله‌ي تلخي زد و بگريخت...

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد!

يادم آيد كه: دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم، نرميدم

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌هاي دگرهم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم...

بي‌تو، اما، به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

ميان خورشيدهاي هميشه

زيبايي تو

لنگري‌ست-

خورشيدي كه

از سپيده‌دم همه‌ي ستارگان بي‌نيازم مي‌كند.

نگاهت

شكست ستمگري‌ست-

نگاهي كه عرياني روح مرا

از مهر

جامه‌اي كرد

بدان سان كه كنونم

شب بي‌روزن هرگز

چنان نمايد

كه كنايتي طنزآلود بوده است

و چشمانت با من گفتند

كه فردا

روز ديگري‌ست-

آنك چشماني كه خمير مايه‌ي مهر است!

وينك مهر تو:

نبرد افزاري

تا با تقدير خويش پنجه‌درپنجه كنم -

آفتاب را در فراسوهاي افق پنداشته بودم.

به جز عزيمت نابهنگام گريزي نبود

چنين انگاشته بودم.

آيدا فسخ عزيمت جاودانه بود.

ميان آفتاب‌هاي هميشه

زيبايي تو

لنگري‌ست-

نگاهت

شكست ستمگري‌ست

 و چشمانت با من گفتند

كه فردا

روز ديگري‌ست.

آمد و گفت: روح بادم  و   رفت

  عطــر او ماند روی یـادم  و    رفت

خود نفهمید  در چه حالی بود       

 گریه می کرد و گفت شادم و رفت

تکه های دلی  که   عاریه  بود

شعر کردم  بــه عشق دادم و رفت

قبله ام را  که  چشم او  کردم

چشمکی زد بــه اعتقــادم و رفت

باز  حوّا  گذاشت   سیبش  را

  روی بــار  گنـــاه آدم    و      رفت

کم نیاورده  بودم   اما    گفت:

  از ســر تو   کمی   زیادم  و   رفت

«در آغاز هيچ نبود، كلمه بود، و آن كلمه خدا بود».

و «كلمه» بي‌زباني كه بخواندش و بي «انديشه‌اي» كه بداندش، چگونه مي‌تواند بود؟

و خدا يكي بود و جز خدا هيچ نبود، و با «نبودن» چگونه مي‌توان «بودن»؟

حرفهايي هست براي «گفتن» و حرفهايي‌هست براي «نگفتن»

حرفهايي كه هرگز سر به «ابتذال گفتن» فرود نمي‌آورند.

حرفهاي شگفت، زيبا و اهورايي، همين هايند و سرمايه‌ي ماورايي هركس به اندازه‌ي حرفهايي است

كه براي نگفتن دارد، كلماتي كه پاره‌هاي «بودن» آدمي‌اند...

و خدا براي نگفتن، حرفهاي بسياري داشت

و عدم چگونه مي‌توانست «مخاطب» او باشد؟

هر كسي گمشده‌اي دارد و خدا گمشده‌اي داشت

هر كسي دو تا است و خدا يكي بود

هر كسي را نه بدانگونه كه «هست» احساس مي‌كنند، بدانگونه كه «احساسش» مي‌كنند، هست.

هر كسي، كلمه‌اي است و كلمه «مسيح» است...

و خدا، گنجي مجهول بود كه در ويرانه‌ي بي‌انتهاي غيب، مخفي شده بود

و خدا، زنده‌ي جاويد بود، كه در كوير بي‌پايان عدم «تنها نفس مي‌كشيد»

دوست داشت چشمي ببيندش، دوست داشت دلي بشناسدش

و خدا، آفريدگار بود، و دوست داشت بيافريند:

زمين را گسترد و درياها را از اشكهايي كه در تنهايي‌اش ريخته بود، پركرد

و كوه‌هاي اندوهش را كه در يگانگي دردمندش، بردلش توده گشته بود، بر پشت زمين نهاد؛ و جاده‌ها را – كه چشم به راهي‌هاي بي‌سو و بي‌سرانجامش بود- بر سينه‌ي كوه‌ها و درياها كشيد

و از كبريايي بلند و زلالش آسمان را برافراشت و دريچه‌ همواره فرو بسته سينه‌اش را گشود و آه‌هاي آرزومندش را- كه در آن از ازل به بند بسته بود – در فضاي بي‌كرانه‌ جهان رها ساخت

با نيايش‌هاي خلوت آرامش؛ سقف هستي را رنگ زد و آرزوهاي سبزش را در دل دانه‌ها نهاد و رنگ «نوازش»‌هاي مهربانش را به ابرها بخشيد...

و بر پرده‌ي حرير طلوع، سيماي زيبا و خيال‌انگيز اميد را نقش كرد

و در ششمين روز، سفر تكوينش را به پايان برد و با نخستين لبخند هفتمين سحر، «بامداد حركت» را آغاز كرد:

گياهان روييدند و درختان سر بر شانه‌هاي هم برخاستند و مرتع‌هاي سبز پديدار گشت و جنگل‌هاي خرم سر زد و حشرات بال گشودند و پرندگان ناله برداشتند و پروانگان به جستجوي نور بيرون آمدند

و ماهيان خرد، سينه‌ي درياها را پر كردند...

و خداوند خدا، هر بامدادان از برج مشرق بر بام آسمان بالا مي‌آمدو دريچه صبح را مي‌گشود

با چشم راست خويش، جهان را مي‌نگريست و همه‌جا را مي‌گشت و...

جهان را مي‌نگريست و قنديل‌ پروين را برمي افروخت و جاده‌ي كهكشان را روشن مي‌ساخت و شمع هزاران ستاره را بر سقف شب مي‌آويخت، تا در شب ببيند و نمي‌ديد

خشم مي‌گرفت و بي‌تاب مي‌شدو تير‌هاي آتشين بر خيمه سياه شب رها مي‌كرد تا آن بدرد

و نمي‌دريد و مي‌جست و نمي‌يافت...

سحرگاهان خسته و رنگ باخته، سرد و نوميد فرود مي‌آمد و قطره‌ي اشكي درشت از افسوس بر دامن سحر مي‌افشاند و مي‌رفت و هيچ نمي‌گفت

رودها در قلب درياها پنهان مي‌شدند و نسيم پيام عشق به هر سو مي‌پراكندند، و پرندگان در سراسر زمين ناله شوق بر مي‌داشتند و جانوران، هر نيمه، با نيمه خويش بر زمين مي‌خراميدند

و ياس‌ها عطر خوش دوست داشتن را در فضا مي‌افشاندند و امّا...

خدا همچنان تنها ماند و مجهول و در ابديت عظيم و بي‌پايان ملكوتش بي‌كس!

و در آفرينش پهناورش، بيگانه؛ مي‌جست و نمي‌يافت

آفريده‌هايش او را نمي‌توانستند ديد، نمي‌توانستند فهميد، مي‌پرستيدندش

 اما نمي‌شناختندش

و خدا چشم به راه «آشنا» بود.

پيكر تراش هنرمند و بزرگي كه در ميان انبوه مجسمه‌هاي گونه‌گونه‌اش غريب مانده است، در جمعيت چهره‌هاي سنگ و سرد، تنها نفس مي‌كشيد

كسي نمي‌خواست، كسي نمي‌ديد، كسي عصيان نمي‌كرد، كسي عشق نمي‌ورزيد كسي نيازمند نبود، كسي درد نداشت ... و ...

و خداوند خدا، براي حرفهايش باز هم مخاطبي نيافت!

هيچ‌كس او را نمي‌شناخت، هيچ‌كس با او «انس» نمي‌توانست بست

«انسان» را آفريد!         

و اين، نخستين بهار خلقت بود